Eternal Future

Some random thougts

Happy New Year!

Goed, ik zit dit natuurlijk niet om middernacht te typen. Maar dat maakt het niet minder gemeend. Ik zit nu bij mijn vriend feest te vieren, maar straks gaan we naar een groot feest toe. Daar gaan we door heel de wereld Nieuwjaar vieren. Ieder uur proosten we voor een andere tijdszone. Dus bij deze: een heel gelukkig en gezond 2015!

ny2015

Foto: weheartit.com

Samenwerken

Over het algemeen vind ik samenwerken prettig. Je staat er in ieder geval niet alleen voor. Op sommige momenten is het helaas alleen maar één grote frustratie. En zo’n moment was weer eens aangebroken. Vorige week ging ik met mijn mentor en haar duo-partner in gesprek over de kinderen in onze klas. Deze week zijn namelijk ouderavonden dus dan is het fijn om de kinderen besproken te hebben. Ik moest voor vandaag nog met twee meiden een presentatie in elkaar zetten. Ik kon woensdagochtend, donderdag en vrijdag. Maar die andere twee meiden konden eigenlijk alleen woensdagmiddag. Ik zou dus na mijn gesprek naar Leiden gaan om met die meiden de presentatie te maken. Toen zei er eentje dat ze om half 4 een afspraak had. Ik had pas het gesprek op stage om 1 uur dus dat werd nogal krap maar ik zou het proberen. Het was al half 4 en ik was nog niet klaar. Het andere meisje wilde 4 uur weg dus dat ging hem ook niet meer worden. Ik zei dat ik de presentatie thuis wel verder zou maken.

Ik kwam thuis en zag het mailtje dat ze hadden gestuurd. Conclusie: ze hadden de tekst opgeschreven die in het filmpje voor kwam, wat tips, 1 stelling en twee linkjes. Dat hebben ze dus in iets meer dan een uur tijd met z’n tweeën gedaan. Eerlijk gezegd vond ik dat bizar weinig, maar goed ik ging gewoon verder. Ik heb er anderhalf uur aan gezeten om de presentatie te maken en discussievragen te bedenken, theorie eraan te koppelen en extra dingen erin toe te voegen. Ik vroeg of die meiden ernaar wilde kijken woensdagavond. Als ze ideeen hadden wilde ik dat best werken. Ook vroeg ik of er nog een motivatietheorie bij kon. Een van de twee kwam toen ermee dat er twee typfouten in zaten en meer heeft ze ook niet gezegd. Ik heb 3 keer gevraagd of ze ernaar wilden kijken. Op zondag kreeg ik van het andere meisje pas een mailtje dat ze de motivatietheorie goed vond en dat was het ook weer. Ik heb het afgemaakt en gezegd dat ze maar de tekst moeten verdelen. Ja, ik was het goed zat. Beter gezegd nog, ik ben het nog steeds zat. Om half 2 moet ik met hun presenteren en ik heb er totaal geen zin in. Ik doe het gewoon en dan vind ik het ook wel weer goed. Laat het samenwerken maar weer zitten de volgende keer.

Gillend gek

Vandaag was even een momentje dat ik erdoorheen zat. De laatste tijd ben ik weer wat aangekomen en vandaag sloeg het er weer in dat dat niet is wat ik wil. Ik wil die laatste kilo’s zo graag eraf dat ik weer op mijn oude gewicht zit. Iedere keer denk ik dat ik wel een keertje iets kan snoepen, maar dan denk ik dat te vaak of ik eet meteen een hele zak leeg. Er zit totaal geen rem op mijn eetgedrag, ik raak gewoon niet vol. Bijna iedereen om me heen kan eten wat diegene wilt zonder echt aan te komen en vandaag was ik het dus zat. Ik vind het helemaal niet leuk om in mijn eentje naar de sportschool te gaan dus dat helpt ook al niet. Ik ben vandaag wel gegaan, maar ik kijk er steeds tegenop. Totaal geen motivatie daarvoor meer. Heb ook besloten om het op te zeggen en dan terug te gaan naar karate. Hopelijk helpt het, want ik mis karate. Daarnaast mis ik het om mensen om me heen te hebben tijdens het sporten waar je een beetje mee kan praten en grapjes mee kan maken. Ik zit helaas tot en met december aan de sportschool vast dus tot dan moet ik elke week nog gaan. Ik heb nu wel net mijn lidmaatschap opgezegd (aangezien je dat minimaal 30 dagen van te voren moet doen).

Mijn moeder had toevallig vandaag oliebollen en appelbeignets gekocht en dat frustreerde me ook een beetje. Dat lag helemaal niet aan mijn moeder, zij was juist lief om iets te kopen voor mijn broertje en eventueel ook voor mij. Alleen het frustreerde me gewoon gigantisch dat ik dat niet zonder gevolgen kan eten. Ik had deze week ook al veel te veel gesnoept en ik werd er helemaal gek van. Mijn moeder merkte dat ik niet goed in mijn vel zat en voelde zich schuldig dat ze het had gekocht. Was natuurlijk nergens voor nodig, want het ligt helemaal niet aan haar. Nu heb ik met mijn moeder afgesproken dat ze mijn bord met een normale hoeveelheid opschept, zodat ik niet steeds meer ga nemen. Dan let ik er thuis tenminste een beetje op en hopelijk let ik er bij mijn vriend dan ook wat meer op. Voor nu moet ik gewoon leren om mijn lichaam te accepteren.

loveyourbody
Bron: weheartit.com

Oops I did it again

Alweer heb ik het opeens spontaan druk. De dagen lopen opeens heel anders dan verwacht. Ik wilde gisteren naar huis gaan om vervolgens te bloggen. Mijn vriend moest voor het regelen van zijn stage naar Rotterdam dus ik dacht dat ik dan gewoon naar huis zou gaan. Moest hij in de buurt van Zuidplein zijn dus hij vroeg waarom ik niet gewoon mee ging. Kon ik winkelen terwijl hij bezig was en daarna kon ik bij hem blijven eten en weer blijven slapen.
Zo gezegd zo gedaan en op die manier kon ik niet bloggen. Vandaag in de herkansing dacht ik. Hij moest een afspraak met de directeur van zijn stage maken en het liefst zo snel mogelijk. Morgen kon hij komen, maar vandaag was hij dus vrij. Zondag wilden we samen lunchen, maar bedachten we dat bijna alles dicht was. In plaats van het bloggen ging dus het lunchen in de herkansing. Ik wilde ook nog even bij de dolcis voor schoenen kijken dus dat had ik ook meteen gedaan.
Ik dacht: ‘Na het eten heb ik vast wel tijd!’ Kwam mijn vader spontaan met het idee om samen film te gaan kijken. Daarna ben ik nog Utopia gaan kijken en heb ik mijn kamer even flink moeten opruimen. Het logje komt er zo snel mogelijk dus aan over Abunai, ik weet nu alleen nog even niet wanneer!

Wat als…

Even een onderbreking van de vakantieberichten. Ik ben al anderhalve week terug van vakantie, maar heb veel tijd doorgebracht met mijn vriend. Daarover heb ik zeker niets te klagen, want de tijd die we samen doorbrengen is geweldig en ik doe ook niets liever dan samen met hem zijn. We zijn inmiddels vijf maanden samen en hebben nog geen enkele keer ruzie gemaakt, kan niet beter dus.

Wat me de laatste dagen wel aan het denken heeft gezet is wat als ik weer zou praten met mijn ex? Hoe zou het zijn als we vriendschappelijk met elkaar omgaan? Ik zag hem laatst bij een café en daardoor moest ik erover nadenken. Ik heb hem toen niet gesproken. Beter gezegd, ik heb hem sinds begin december niet meer gesproken toen hij me vertelde dat hij twijfelde. Ik was met mensen en hij was met mensen dus ga er dan ook niet heen om een praatje te maken. Eerlijk gezegd ben ik sowieso meer terughoudend en zou ik niet zo snel op hem af stappen.

Aan de ene kant vraag ik me oprecht af wat er zou gebeuren als hij ooit een gesprek met me zou aangaan. Hoe zou dat verlopen? Maar aan de andere kant als ik realistisch ben zie ik ons geen vrienden zijn. Wat zouden we moeten doen? Ik zou niet naar zijn huis willen gaan, omdat ik me daar ongemakkelijk zou voelen. Ik zou hem niet naar mijn huis toe laten komen, omdat mijn ouders me met een gebroken hart door hem hebben gezien. Die zitten denk ik niet helemaal op zijn komst te wachten. Maar daarnaast denk ik ook dat hij veranderd is. Of dat door mijn gevoel komt of dat het werkelijk zo is weet ik natuurlijk niet zeker. Hij is wat meer richting de metal kant gegaan voor zover ik zag en hoorde. Hij luisterde al naar metal voordat wij een relatie hadden, maar nu gaat hij er weer meer in op hoorde ik van een vriend. Zijn haar is ook weer langer (waardoor ik hem ook niet meer aantrekkelijk vind, is ook wel mooi meegenomen). Maar daarnaast zegt mijn gevoel dat hij ook geen behoefte aan contact heeft. Waarom zou hij? Maar dat is natuurlijk allemaal mijn gevoel dat zo negatief mogelijk denkt.

Toevallig sprak ik via Facebook na een hele lange tijd zijn beste vriend weer wat gezellig was. Dat haalde mijn gedachten hier wel een beetje van weg. Opeens vond ik die gedachtes helemaal niet meer zo erg. Naast het feit dat het misschien gewoon een fase is dat ik wel vaker heb, zie ik eigenlijk ook niet echt de aanvulling in mijn leven als ik vrienden zou zijn met mijn ex. Mijn leven is hartstikke leuk als het zo is, wat zou hij eraan toe te voegen hebben? Toch blijft er een heel klein beetje nieuwsgierigheid bestaan. Mocht hij me ooit aanspreken dan zie ik wel wat er gebeurd, maar anders gaat mijn leven op de gewone manier verder waar ik helemaal niets over te klagen heb.

ex
Foto: weheartit.com